Kesopanan: Bahasa Korea mempunyai tahap kesopanan terbina dalam tatabahasa yang tidak wujud dalam bahasa Melayu. Akhiran 요 (yo) dalam frasa seperti '어디예요?' (di mana?) menandakan pertuturan sopan yang wajib ketika bercakap dengan orang asing, kakitangan hotel atau pengangkutan. Bahasa Melayu bergantung pada kata tambahan seperti 'tolong' atau 'sila', tetapi dalam Korea ia adalah strukturgramatikal yang tidak boleh ditinggalkan tanpa kedengaran kasar atau kebudak-budakan.
Partikel: Korea menggunakan partikel selepas kata nama untuk menunjukkan peranan tatabahasa, berbeza dengan Melayu yang bergantung pada susunan kata. Dalam '공항이 어디예요?' (Di mana lapangan terbang?), partikel 이 menandakan subjek, manakala dalam '길을 잃어버렸어요' (Saya sesat), partikel 을 menandakan objek. Melayu tidak mempunyai sistem ini. Partikel penting untuk pelancong termasuk 이/가 (subjek), 을/를 (objek), 에 (lokasi/masa), dan 에서 (lokasi tindakan). Konteks masih membantu walaupun partikel tersilap.
Kata Arah: Korea menambah 으로/로 selepas perkataan arah untuk menunjukkan pergerakan, seperti '왼쪽으로' (ke arah kiri). Ini berbeza dengan Melayu yang cukup dengan 'ke kiri' atau 'belok kiri'. Perkataan 쪽 bermaksud 'arah/sisi', jadi anda sebenarnya berkata 'arah kiri ke pergi'. Memahami pola ini membantu anda membezakan arahan statik dan dinamik apabila bertanya jalan. Orang Korea juga sering memberi arah menggunakan mercu tanda berbanding nama jalan, menjadikan frasa seperti '지도에서 보여주세요' (tunjukkan pada peta) sangat penting.
Konsonan Berganda: Korea membezakan konsonan tunggal dan berganda (ㄱ/ㄲ, ㄷ/ㄸ, ㅂ/ㅃ, ㅅ/ㅆ, ㅈ/ㅉ) melalui ketegangan otot mulut, bukan panjang bunyi seperti konsonan berganda dalam bahasa Arab atau pinjaman Melayu. Penutur Melayu mungkin terlepas pandang ini kerana sistem kita tidak menggunakan ketegangan untuk membezakan makna. Perkataan seperti '찾다' (cari) memerlukan ketegangan lebih berbanding bunyi biasa. Bina tekanan sedikit sebelum melepaskan bunyi, seperti menekankan perkataan. Ini penting untuk frasa perjalanan seperti '못 찾겠어요' (tidak jumpa).
Bunyi Vokal: Korea mempunyai 10 vokal monoftong berbanding 6 dalam Melayu, termasuk perbezaan antara ㅗ (o) dan ㅓ (eo) yang tidak wujud dalam sistem vokal Melayu. Vokal ㅓ seperti bunyi 'e' dalam 'epic' Inggeris, manakala ㅗ seperti 'o' dalam 'bola' Melayu. Penutur Melayu sering keliru kerana kita tidak membezakan vokal belakang tengah dan belakang tinggi secara fonematik. Ini mempengaruhi perkataan seperti '어디' (mana) berbanding '오다' (datang). Latih telinga anda mendengar perbezaan ini kerana salah sebut boleh mengubah makna sepenuhnya.