Historia i rozwój
Język niemiecki zapisuje się alfabetem łacińskim. W jego pisowni występują znaki umlautu oraz litera ß. Starsze niemieckie druki mogą wyglądać inaczej niż tekst zapisany użytymi tutaj krojami pisma. Ta strona przedstawia współczesne formy liter spotykane na co dzień.
Skąd się wzięły kształty liter
Kropki w ä, ö i ü są częścią zapisu litery. Eszett to nazwa litery ß, a jej wielka forma to ẞ. Ćwicz dopasowywanie małych liter do wielkich i pamiętaj, że dodatkowe znaki nie są ozdobą.
alfabet łaciński w piśmie — język niemiecki
Przepisując słowo, zachowuj umlauty. Niemieckie rzeczowniki zaczynają się wielką literą, dlatego ucz się rozróżniać małe i wielkie litery oraz rozpoznawać ich kształty. Zapis ss lub ß wiąże się z poprzedzającą samogłoską: ß zwykle występuje po długiej samogłosce lub dyftongu, czyli dwugłosce, a ss po krótkiej samogłosce. W standardowej pisowni używanej w Szwajcarii zamiast ß stosuje się ss. Słuchaj słów i ucz się ich pełnego zapisu.
Częste pułapki
- Nazwy liter różnią się od ich wymowy w słowach
- Umiejętność przeliterowania imienia na głos nie oznacza, że każda litera brzmi tak samo w słowie. Ucz się nazw liter z nagrań liter, a wymowy — z nagrań całych słów.
- Zachowuj znaki nad samogłoskami
- Zmiana umlautu może zmienić słowo. Przepisuj dokładnie ä, ö i ü, a następnie porównuj ich brzmienie w przykładach.
- Czytaj częste połączenia liter jako całość
- Zwracaj uwagę na połączenia takie jak ei, ie i sch. Ucz się ich w krótkich słowach, zamiast wymawiać każdą literę osobno.
Jak się uczyć — język niemiecki
- Wybierz kilka wielkich liter i dopasuj do nich małe. Uwzględnij litery ze swojego imienia.
- Ćwicz wypowiadanie nazw liter, literując imię. Sprawdzaj nieznane nazwy liter w nagraniach.
- Porównaj kilka słów zawierających ä, ö, ü, ss i ß. Słuchając, zwracaj uwagę na ich dokładny zapis.
- Przeczytaj nowe, krótkie słowo, posłuchaj nagrania i spróbuj ponownie. Zanim przejdziesz do kolejnych połączeń liter, wróć do tych, które ci się mylą.
